Radio Zdrowie

W grupie zaburzeń seksualnych istnieją zachowania masturbacyjne zagrażające zdrowiu i życiu. Trudno ocenić ich rozpowszechnienie. W USA i Kanadzie rocznie stwierdza się od 500 do 1000 zgonów z tej przyczyny. Opisano kilka najczęściej spotykanych typów takich zachowań masturbacyjnych: pobudzanie się prądem elektrycznym, podwieszanie się, zakładanie na głowę plastykowych worków, wprowadzanie różnych przedmiotów do narządów płciowych, zaciskanie nasady członka włosami czy gumkami, inhalacje substancjami toksycznymi lub chemicznymi, używanie ostrych narzędzi itp. W literaturze medycznej opisano wiele takich przypadków, np. zgon w następstwie pobudzania się wdychaniem perfum w aerozolu. Z raportu Biura Federalnego USA przedstawiającego 157 takich przypadków wynika, że wiek masturbujących się w ten sposób osób jest zróżnicowany, od wieku przedszkolnego do 75 roku życia; średnia wieku wynosi 26,5 lat. 68 % było stanu wolnego, 27% żonatych. Zdecydowanie przeważają mężczyźni - w badanej grupie było ich 143. Istnieje obecnie klika teorii tłumaczących tego typu zachowania. Jako przyczyny podaje się np. preferencje masochistyczne, zaburzenia psychiczne, lęki kastracyjne, prowokowanie przez matki negatywnych postaw wobec seksualności, konflikty wynikające z separacji uczuciowej z matką, podświadoma negacja własnej płci, fetyszyzm, fascynacja seksualna zagrożeniem życia, dążenie do ekstazy przez fantazje realizowane w tych zachowaniach.

Jak wynika z powyższego leczenie tego typu zaburzeń wiąże się z analizą osobowości pacjenta, jego dzieciństwa, systemu rodzinnego, identyfikacji z płcią, postaw wobec drugiej płci, własnego ciała, zakodowanych wspomnień i bodźców erotycznych, treści marzeń i fantazji. Leczenie wymaga zatem dobrej diagnozy i odpowiednio długiego czasu trwania. Farmakologia może być przydatna jako metoda towarzysząc, np. w usuwaniu Lęków napięć i pobudzeń seksualnych. Jednak podstawową metodą jest psychoterapia, w niektórych przypadkach również rodzinna. Może ona trwać przez kilka miesięcy, a nawet lat. Zachowania masturbacyjne zagrażające życiu i zdrowiu są najczęściej głęboko ukrywane. Część z nich ulega ujawnieniu dopiero w przypadku urazu, choroby czy stwierdzenia pryczy zgonu. Wiele osób może zadawać sobie pytanie - co w takich zachowaniach może dawać przyjemność seksualną, rozkosz, na czym polega ich atrakcyjność? Okazuje się, że źródłem przyjemności seksualnej mogą być te same bodźce, np. zapachowe (w inhalacjach), dotykowe (w pobudzaniu narządów płciowych narzędziami, elektrycznością). W przypadku preferencji masochistycznych przyjemność wywołują bodźce wiążące się z bólem, np. okaleczanie się, ranienie. U fetyszystów typ fetysza działa pobudzająco, a przecież fetyszem może być bardzo wiele rzeczy. Pobudzająco seksualnie mogą działać bodźce nietypowe i pośrednie, np. niedotlenienie mózgu poprzez zakładanie worka plastykowego na głowę. W tym wszystkim duże znaczenie mają fantazje erotyczne realizowane w konkretnych zachowaniach. Wiadomo, że świat fantazji jest niezmierzony, pozbawiony granic i zróżnicowany. Bodźce wyobrażeniowe mogą być dziwaczne, kojarzone z osobami, sytuacjami itd. Zdarza się, że tego rodzaju uwarunkowania seksualne można odkryć wyłącznie w trakcie hipnozy, bowiem tkwią one w podświadomości pacjenta i sięgają do jego wczesnego dzieciństwa. Szczególną kategorią tej osoby, które walczą z własną seksualnością, nie akceptują „zwierzęcej zmysłowości" w sobie i pragną uwolnić się od niej. To zmaganie się z własną seksualnością może uruchomić represyjne zachowania, symboliczną potrzebę niszczenia źródeł zmysłowych, co w miarę upływu czasu przybiera postać wrogości wobec własnych narządów płciowych. Paradoksalnie - im bardziej to jest nasilone, w tym większym stopniu represjonowany i tłumiony erotyzm daje o sobie znać i dlatego np. okaleczanie narządów płciowych zaczyna być źródłem przyjemności i pozytywnych doznań psychicznych. I tak zamiast jednego „demona" pojawia się ich „legion". Na leczenie do seksuologów najczęściej trafiają ci, którzy są zaniepokojeni sobą, następstwami zdrowotnymi swoich zachowań, skierowani przez lekarzy.